كه خلل اندازى در آن كُند موجب عذاب وتعزير خواهد شد ، وخلافت عثمان باطل وناحق بود ، پس خلل كردن در آن موجب ثواب جميل خواهد شد نه باعث تعزير . دوم : آنكه جناب أمير ابتدأ به قتل اين كسان نفرموده ، بلكه ايشان را به مواعظ ونصايح بالغه از قتال انذار فرموده ، ليكن چونكه ايشان از بغى وفساد باز نيامدند وجنگ وقتال آغاز كردند جناب أمير ( عليه السلام ) مدافعتشان كرد ، به خلاف عثمان كه خود ابتدأ به ضرب وطرد أصحاب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) كرد ، وايشان سواي نصيحت وزجر بر عيوب أو ‹ 103 › چيزى ديگر نكرده بودند . سوم : آنكه طلحه وزبير وعايشه وأبو موسى نزد شيعه أصلا حرمتي نداشتند كه جناب أمير رعايت آن مىكرد ، به خلاف أبو ذر وعمّار . چهارم : آنكه جناب أمير ( عليه السلام ) را حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وصيت به قتال ايشان وعدم رعايت حرمت ايشان كرده بود ، به خلاف عثمان كه براي أو در باب ضرب وطرد اين أصحاب از رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) هيچ وصيتي أهل سنت هم نقل نمىكنند . اما آنچه گفته : حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] پاس حرم رسول [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] وأمّ المؤمنين نفرمود ، وطلحه وزبير را كه ( 1 ) حواريان پيغمبر وقديم الاسلام وزبير

--> 1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( زيرا كه ) آمده است .